Het vastleggen van vluchtige dingen. Over Nicoline Timmer

 

Tijdens de open dagen van de Amsterdamse Rijksakademie maakte ik kennis met het werk van Nicoline Timmer. Ik schreef over haar installatie in de Volkskrant.

 

***

 

Tekst. Beeld. Geluid. Dat zijn de bouwstenen waarmee Nicoline Timmer (38) uiterst geconcentreerd haar indrukwekkende oeuvre componeert. Alles wat ze maakt bestaat uit één van die bouwstenen, of uit alle drie tegelijk.

Dit doet ze. Ze schaaft éénsnarige instrumenten uit stukken hout. Ze weeft geluidsgolven op een weefgetouw. Ze probeert in een weekend een vioolconcert van Bach, dat ze speelde als kind, opnieuw onder de knie te krijgen en laat de fouten die ze maakt noteren. Het uiteindelijke werk dat uit haar performance voortkomt, heet Composition of mistakes (solo concerto), een kartonnen zigzagboek met rechthoekige gaten erin: haar fouten, weergegeven in de binaire muzieknotatie zoals die ook voor orgels wordt gebruikt. Ze maakt klankschalen van keramiek.

 

 

Werk van Nicoline Timmer tijden RijksakademieOPEN

Werk van Nicoline Timmer tijden RijksakademieOPEN

 

 

Nicoline Timmer

Nicoline Timmer

 

 

Al haar werk begint met een vondst, zoals je in haar boek Once Upon a Particular Occasion kunt zien: een Bauhaus-tapijt, een stuk bladmuziek, een patroon, een geweven Deense mand van 30 duizend voor Christus. Daaruit vloeien ideeën voort, tekeningen, installaties, films, sculpturen, die stuk voor stuk gaan over het vastleggen van vluchtige dingen: muziek, dans, beweging, geluid.

 

 

Nicoline Timmer

Nicoline Timmer: Cloud (special effect #2), 2013

 

 

Maar hoe, vroeg Timmer zich af, breng ik dat oeuvre bijeen? Hoe zorg ik voor een onderliggende structuur waarin die verschillende werken hun eigen plek hebben en tegelijkertijd gezamenlijk een overtuigend geheel vormen?

Het antwoord: de opera. Timmer gebruikt het bouwwerk van een opera om haar oeuvre in te bedden, compleet met een koor van pratende plastic paardjes en special effects in de vorm van glazen wolken. Zien is geloven. En daarna kun je alleen maar applaudisseren.

 

 

Gepubliceerd op 29 november 2013 in de Volkskrant

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s